زمان زمان زمان

زمان یک توهم است

ما قبل از اینکه به این دنیا بیایم، احساسی در ما وجود نداشت.

در واقع احساسی که الان داریم حاصل موجودیت یافتن ما در این دنیای مادی هست که باعث شد ب واسطه احساساتمون، یک قطب نمای شخصی و درونی داشته باشیم که بتونیم در مسیر جریان زندگی خوشایند بمونیم و به هدف اصلی زندگی، یعنی لذت بردن از نعمات خدا و زندگی شاد، برسیم و اون رسالتی که داریم رو پیدا کنیم و به خواسته هامون برسیم.

کلمه احساس از زمانی بیان شد که ما به این جهان فرکانسی وارد شدیم و راه ارتباطی ما با مخلوق خودمون شد. چراکه در ابتدای خلقت ما روح هایی از خود خدا بودیم و نیازی به وجود ارتباط نبود.

اون دریایی که ما قطره ای از اون دریا هستیم، با هم یکی هستیم. برای همین ویژگی های خداگونه در ذات ما ریشه های عمیقی داره.

بعد از ورود به این دنیا انسان به دلیل وجود ذهن، دچار فراموشی شد و اون ارتباط با دریا رو فراموش کرد که از قبل برقرار بوده. و اون ارتباط با اومدن به این دنیا و قرارگرفتن در بدن کالبدی ما، اون ارتباط به شدت ضعیف شد.

اما یک راه ارتباطی باقی موند، تا انسان بتونه همواره ارتباط برقرار کنه با پروردگار خودش.

و اون چیزی نیست جز احسان ما.

در واقع، ما به عنوان انسان- از دو جز هستیم.

یک جز ذهن و کالبد ما

و یک بعد روح و احساس ما